33 863 67 36

Orędzie papieża Franciszka na 57. Światowy Dzień Modlitw o Powołania

Opublikowano: 2 maja 2020

Do umożliwienia każdemu odpowiedzenia Bogu na otrzymane powołanie zachęcił Ojciec Święty w orędziu na 57. Światowy Dzień Modlitw o Powołania. Jest on obchodzony corocznie w IV Niedzielę Wielkanocną, zwaną Niedzielą Dobrego Pasterza, która w tym roku 2020 przypada 3 maja.

Słowa powołania

Drodzy bracia i siostry!

4 sierpnia ubiegłego roku, w 160. rocznicę śmierci świętego Proboszcza z Ars, zechciałem wystosować List do kapłanów, którzy codziennie poświęcają swe życie powołaniu, jakie skierował do nich Pan, służąc Ludowi Bożemu.

Przy tej okazji wybrałem cztery kluczowe słowa – smutek, wdzięczność, odwaga i uwielbienie – by podziękować kapłanom i wesprzeć ich posługę. Uważam, że dziś, w 57. Światowy Dzień Modlitw o Powołania, słowa te mogą zostać podjęte na nowo i skierowane do całego Ludu Bożego na tle fragmentu Ewangelii, który mówi nam o szczególnym doświadczeniu, które spotkało Jezusa i Piotra podczas burzliwej nocy nad jeziorem Tyberiadzkim (por. Mt 14, 22-36).

Po rozmnożeniu chlebów, które wprowadziło tłum w zachwyt, Jezus nakazał swoim uczniom wsiąść do łodzi i wyprzedzić Go na drugi brzeg, zanim odprawi lud. Obraz tej przeprawy przez jezioro w jakiś sposób przypomina podróż naszego istnienia. Łódź naszego życia powoli płynie naprzód, wciąż niespokojna, ponieważ szuka szczęśliwej przystani, gotowa rzucić wyzwanie niebezpieczeństwom i możliwościom morza, ale także oczekująca na manewr sternika, który ostatecznie naprowadzi na właściwy kurs. Czasami jednak może się zdarzyć, że się zagubi, że da się oślepić iluzjami, zamiast podążać za latarnią morską, która prowadzi ją do bezpiecznego portu, lub że zderzy się z przeciwnymi wiatrami trudności, wątpliwości i obaw.

Dzieje się tak również w sercach uczniów, którzy, powołani do podążania za Nauczycielem z Nazaretu, muszą zdecydować się przepłynąć na drugi brzeg, wybierając odważnie porzucenie swoich zabezpieczeń i wyruszenie za Panem. Ta przygoda nie jest spokojna: nadchodzi noc, wieje wiatr przeciwny, łódź jest miotana falami, i grozi im, że przerośnie ich strach przed tym, że się nie uda i że nie potrafią sprostać powołaniu.

Ewangelia mówi nam jednak, że w przygodzie tej trudnej podróży nie jesteśmy sami. Pan, niemal wymuszając jutrzenkę w środku nocy, idzie po wzburzonych wodach i dociera do uczniów, zaprasza Piotra, by po falach wyszedł Mu na spotkanie, ratuje go, gdy widzi, że tonie, i wreszcie wsiada do łodzi i sprawia, iż ustaje wiatr.

Zatem pierwszym słowem powołania jest wdzięczność. Nawigacja we właściwym kierunku nie jest zadaniem powierzonym wyłącznie naszym wysiłkom, ani nie zależy tylko od wybranych przez nas tras. Realizacja siebie i naszych planów życiowych nie jest matematycznym wynikiem tego, co postanawiamy w odizolowanym „ja”; wręcz przeciwnie, jest to przede wszystkim odpowiedź na powołanie, które otrzymujemy z wysoka. To Pan wskazuje nam brzeg, ku któremu powinniśmy się udać, a jeszcze wcześniej dodaje nam odwagi, aby wejść na łódź; to On, wzywając nas, staje się również naszym sternikiem, by nam towarzyszyć, wskazać nam kierunek, zapobiec, byśmy nie osiedli na rafach niezdecydowania i uzdolnić nas wręcz do chodzenia po wzburzonych wodach.

Każde powołanie rodzi się z tego miłującego spojrzenia, z jakim Pan wyszedł nam na spotkanie, być może właśnie w chwili, kiedy nasza łódź była ogarnięta burzą. „Jest ono nie tyle naszym wyborem, ile odpowiedzią na bezinteresowne wezwanie Pana” (List do kapłanów, 4 sierpnia 2019 r.); dlatego będziemy mogli je odkryć i przyjąć, gdy nasze serce otworzy się na wdzięczność i będzie potrafiło przyjąć przejście Boga w naszym życiu.

Kiedy uczniowie widzą zbliżającego się Jezusa idącego po wodzie, początkowo myślą, że to zjawa i boją się. Ale Jezus natychmiast uspokaja ich słowem, które musi zawsze towarzyszyć naszemu życiu i naszej drodze powołania: „Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!” (w. 27). To jest właśnie drugie słowo, które chciałbym wam przekazać: odwaga.

Tym, co często przeszkadza nam iść, wzrastać, obierać drogę, jaką Pan dla nas wytycza, są zjawy, które miotają się w naszym sercu. Kiedy jesteśmy powołani do opuszczenia naszego pewnego brzegu i przyjęcia stanu życia – takiego, jak małżeństwo, święcenia kapłańskie, życie konsekrowane – pierwszą reakcją jest często „zjawa niewiary”: to niemożliwe, aby to powołanie było dla mnie; czy to naprawdę właściwa droga? Czy Pan chce tego właśnie ode mnie?

Stopniowo narastają w nas wszystkie te rozważania, usprawiedliwienia i kalkulacje, które powodują, że tracimy rozmach, wprawiają w zakłopotanie i pozostawiają nas sparaliżowanych na brzegu wyjściowym: sądzimy, że coś nas zaślepiło, że nie jesteśmy na wysokości zadania, po prostu, że zobaczyliśmy zjawę, którą trzeba odpędzić.

Pan wie, że fundamentalna decyzja życiowa – taka, jak zawarcie małżeństwa lub poświęcenie się w sposób szczególny Jego służbie – wymaga odwagi. On zna pytania, wątpliwości i trudności, które wstrząsają łodzią naszego serca, i dlatego zapewnia nas: „Nie bój się, jestem z tobą!”. Wiara w Jego obecność, która wychodzi nam na spotkanie i nam towarzyszy, nawet gdy morze jest wzburzone, wyzwala nas ze znużenia, które miałem już okazję określić jako „słodkawy smutek” (List do kapłanów, 4 sierpnia 2019 r.), to znaczy wewnętrzne zniechęcenie, które nas blokuje i nie pozwala nam zasmakować piękna naszego powołania.

W Liście do kapłanów mówiłem także o cierpieniu, ale tutaj chciałbym przetłumaczyć to słowo inaczej i odnieść się do znużenia. Każde powołanie wymaga zaangażowania. Pan nas powołuje, ponieważ chce uczynić nas podobnymi do Piotra, zdolnymi do „chodzenia po wodzie”, to znaczy do wzięcia naszego życia w swe ręce, aby oddać je na służbę Ewangelii, w sposób konkretny i codzienny, jaki On nam wskazuje, a zwłaszcza w różnych formach powołania świeckiego, kapłańskiego oraz życia konsekrowanego. Ale jesteśmy podobni do Apostoła: mamy pragnienie i zapał, ale jednocześnie jesteśmy naznaczeni słabościami i obawami.

Jeśli pozwolimy się przytłoczyć myślom o oczekujących nas obowiązkach – w życiu małżeńskim lub kapłańskim – lub przeciwnościach, które się pojawią, wkrótce odwrócimy się od spojrzenia Jezusa i, podobnie jak Piotrowi, grozi nam, że zaczniemy tonąć. Przeciwnie, pomimo naszych słabości i ubóstwa, wiara pozwala nam iść w kierunku Zmartwychwstałego Pana i pokonać także burze. On rzeczywiście wyciąga ku nam rękę, gdy z powodu znużenia lub strachu grozi nam zatonięcie, i daje nam zapał niezbędny do przeżywania naszego powołania z radością i entuzjazmem.

Wreszcie, kiedy Jezus wsiada do łodzi, wiatr ustaje a fale się uspokajają. Jest to piękny obraz tego, jak Pan działa w naszym życiu i podczas zawirowań historycznych, zwłaszcza gdy przeżywamy burzę: On nakazuje przeciwnym wiatrom, by zamilkły, a moce zła, lęku, rezygnacji nie mają już nad nami władzy.

Wiatry te mogą nas wyczerpać w konkretnym powołaniu, do którego przeżywania jesteśmy powołani. Myślę o tych, którzy podejmują ważne obowiązki w społeczeństwie obywatelskim, o małżonkach, których nie przypadkiem lubię nazywać „odważnymi”, a zwłaszcza o tych, którzy podejmują życie konsekrowane i kapłaństwo. Znam wasze trudy, samotność, która czasem obciąża serce, ryzyko rutyny, która powoli gasi żar powołania, brzemię niepewności i niedostatku naszych czasów, lęk przed przyszłością. Odwagi, nie lękajcie się! Jezus jest obok nas i jeśli uznajemy Go za jedynego Pana naszego życia, On wyciąga ku nam rękę i chwyta nas, aby nas zbawić.

A wówczas, nawet pośród fal, nasze życie otwiera się na uwielbienie. Jest to ostatnie słowo powołania, które chce być także zaproszeniem do pielęgnowania wewnętrznej postawy Najświętszej Maryi Panny: wdzięczna za spojrzenie Boga, które na Niej spoczęło, oddając w wierze lęki i troski, odważnie podejmując powołanie, Ona uczyniła swoje życie wieczną pieśnią uwielbienia dla Pana.

Najmilsi, szczególnie w tym Dniu, ale także w zwykłym działaniu duszpasterskim naszych wspólnot, pragnę, aby Kościół podążał tą drogą w służbie powołań, otwierając przestrzeń w sercu każdego wierzącego, aby mógł z wdzięcznością odkryć powołanie, jakie kieruje do niego Bóg, znaleźć odwagę, by powiedzieć „tak”, przezwyciężyć znużenie w wierze w Chrystusa i wreszcie ofiarować swoje życie jako pieśń chwały dla Boga, braci i całego świata. Niech Dziewica Maryja towarzyszy nam i wstawia się za nami.

Rzym, u św. Jana na Lateranie, 8 marca, w II Niedzielę Wielkiego Postu

FRANCISZEK

 

Źródło: https://diecezja.bielsko.pl/aktualnosci/oredzie-papieza-franciszka-na-57-swiatowy-dzien-modlitw-o-powolania/

#LooknijDoPisma – Niedziela Biblijna

Opublikowano: 26 Kwi 2020

W niedzielę, 26 kwietnia 2020 r., przypada Niedziela Biblijna, która rozpocznie Tydzień Biblijny w Polsce. Na ten czas diecezja bielsko-żywiecka przygotowała wydarzenia biblijne, które będzie przeżywać pod hasłem: #LooknijDoPisma.

W niedzielę o godz. 15.30 w Bazylice w Bielsku-Białej Hałcnowie w ramach IV Narodowego Czytania Pisma Świętego odbędzie się wspólne czytanie Ewangelii według św. Mateusza. W akcji weźmie udział 28 lektorów, którzy będą obecni w bazylice lub włączą się do wspólnego czytania on-line. Wśród czytających są między innymi: ks. bp Roman Pindel, księża pracujący w kurii, prezydent Bielska-Białej Jarosław Klimaszewski, poseł na Sejm RP Przemysław Drabek, przedstawiciele młodzieży, seniorów oraz różnych zawodów – nauczyciele, aktorzy, lekarze.

Transmisja IV Narodowego Czytania Pisma Św. w Bazylice w Bielsku-Białej Hałcnowie będzie dostępna pod tym LINKIEM.

Bp Roman Pindel  przeczytał wprowadzenie do wspólnego czytania oraz I rozdział Ewangelii.

W internecie dostępne są także nagrania trzech kolejnych lektorów. Ks. Marek Studenski – wikariusz generalny diecezji bielsko-żywieckiej – przeczytał II rozdział Ewangelii.

III rozdział przeczytał ks. Marcin Suchanek – Dyrektor Domu Księży Emerytów im. Jana Pawła II w Bielsku-Białej.

Sekretarz biskupa bielsko-żywieckiego ks. Piotr Góra przeczytał IV rozdział.

Nagraniom czterech pierwszych lektorów towarzyszą fragmenty filmu z projektu LUMO. To wizualne opracowanie czterech Ewangelii, przygotowane, aby zainteresować Pismem Świętym.

Oprócz wspólnego czytania Ewangelii według św. Mateusza diecezja bielsko-żywiecka organizuje także akcję #LooknijDoPisma. Jej celem jest przede wszystkim promocja Biblii.

Człowiek żyjący Słowem Bożym ma najczęściej swój ulubiony fragment, który go umacnia i daje nadzieję. Inicjatorzy pomyśleli, że warto zebrać takie zdania z Biblii. Osoby, które chcą wziąć udział w akcji, muszą opublikować w swoich mediach społecznościowych ulubione cytaty biblijne z dopiskiem:  #LooknijDoPisma.

Źródło: https://diecezja.bielsko.pl/aktualnosci/looknijdopisma-niedziela-biblijna/

Wskazania duszpasterskie na czas epidemii obowiązujące od 20 kwietnia 2020 r.

Opublikowano: 19 Kwi 2020

Dnia 17 kwietnia Papież Franciszek przypomniał, że Kościół to przede wszystkim wspólnota wierzących, gromadząca się w realnym miejscu. Czymś wyjątkowym była liturgia w Wielkim Tygodniu, w której uczestniczyliśmy wirtualnie, a Komunię Świętą przyjmowaliśmy duchowo.

Od 20 kwietnia 2020 r. przepisy państwowe stopniowo zmniejszają restrykcje, a wskazania duszpasterskie na czas epidemii w naszej diecezji są na bieżąco uaktualniane.

1. W razie niemożliwości uczestniczenia we Mszy z powodu ograniczeń, z racji wieku, przebytych lub posiadanych chorób a także możliwości zarażenia siebie lub innych – możemy skorzystać z dyspensy od udziału w niedzielnej i świątecznej Mszy Świętej. Nadal obowiązuje dyspensa od udziału w niedzielnej i świątecznej Mszy Świętej dla wszystkich mieszkańców diecezji oraz przebywających na jej terenie, a także możliwość pojednania się z Bogiem poprzez wzbudzenie aktu żalu doskonałego. Zachęcamy także do Komunii świętej duchowej, gdy nie ma możliwości przystąpienia do Komunii nawet poza Mszą.

2. Od poniedziałku, 20 kwietnia 2020 r. do odwołania w kościele, w czasie Mszy Świętej oraz nabożeństw może przebywać 1 osoba na 15 m2 powierzchni użytkowej kościoła. W związku z tym zarządzeniem, w naszym Kościele Parafialnym może przebywać jednocześnie 27 osób. Do kościoła wchodzimy i przebywamy w nim z zasłoniętymi ustami i nosem. Zajmujemy oznaczone miejsca, aby zachować bezpieczną odległość. Pierwszeństwo w udziale w Mszy świętej mają osoby, które zamówiły intencję. Zarządzenie o ilości osób dotyczy również nawiedzania kościoła, adoracji, nabożeństw, pogrzebów i ślubów.

3. Na czas pandemii, aż do odwołania, Msza święta niedzielna o godzinie 10.00 (do tej pory sprawowana w Kaplicy w Adamkach), będzie odprawiana w Kościele Parafialnym.

4. Pogrzeb nadal odprawiany jest w uproszczonej wersji. Najpierw stacja na cmentarzu i pochówek, w którym może uczestniczyć maksymalnie 50 osób (oprócz celebransa i pracowników zakładu pogrzebowego). A następnie Msza święta w kościele z udziałem maksymalnie 27 osób.

5. Uroczystość Pierwszej Komunii świętej będzie możliwa dopiero po powrocie dzieci do szkół, najprawdopodobniej po wakacjach. Termin zostanie ustalony w porozumieniu z rodzicami.

6. Zachęcamy parafian do wspólnej modlitwy różańcowej z Biskupem Romanem w intencji ustania pandemii, codziennie o godzinie 20.30. Transmisja on-line dostępna na stronie https://www.youtube.com/watch?v=9otSI0_769s&feature=youtu.be.

7. Przypominamy godziny transmisji Mszy świętych:

– od poniedziałku do soboty o godzinie 7.00 na TVP 1 oraz o 20.00 na TVP 3,

– w niedziele o godzinie 7.00 i 11.00 na TVP 1.

A także transmisje internetowe u Dominikanów w Korbielowie https://www.youtube.com/watch?v=coaf3pTKpYU oraz z żywieckiej Konkatedry https://www.youtube.com/channel/UCwpV5Q3xCwNUEKMdTqGtHAA.

Odpust Zupełny w Niedzielę Miłosierdzia Bożego

Opublikowano: 19 Kwi 2020

Odpust Zupełny w II Niedzielę Wielkanocną, czyli Miłosierdzia Bożego

Każdy wierny może uzyskać odpust zupełny w Niedzielę Miłosierdzia Bożego) biorąc pod uwagę obecną sytuację stanu epidemii) spełniając następujące warunki:

– wyrzekając się całkowicie jakiegokolwiek grzechu,

– wzbudzając zamiar wypełnienia trzech zwykłych warunków (spowiedź sakramentalna, komunia eucharystyczna, modlitwa w intencjach papieskich) – gdy tylko to będzie możliwe,

– odmawiając przed świętym wizerunkiem naszego Pana Jezusa Miłosiernego modlitwę “Ojcze nasz” i Credo, dodając pobożne wezwanie do Pana Jezusa Miłosiernego (np. “Jezu Miłosierny, ufam Tobie”).

 

Życzenia Wielkanocne od Księdza Proboszcza

Opublikowano: 12 Kwi 2020

Chrystus Zmartwychwstał Alleluja!

Z okazji Świąt Wielkanocnych życzę, aby Zmartwychwstały Chrystus tym bardziej był blisko naszych serc i napełnił je wiarą, nadzieją i miłością.

Niech te Święta będą pełne duchowej jedności z Bogiem i bliskimi, pomimo trudnego dla nas wszystkich czasu oddalenia. Choć spędzamy je inaczej, w małym gronie, samotnie, przyjdzie jednak czas, kiedy wszystkie troski pozostawimy daleko, a radość i pokój zapanują w naszych sercach.

ks. Jerzy Kolasiński

Copyright © 2020 Pewel Wielka
Projekt i wykonanie: whiteghost